धुवाँ उड्यो कहिल्यै ती अग्ला चिम्नीबाट आज त्यही चिम्नीहरू निराशाको कालो आकाश हेरिरहेका छन् ।
मेसिनका आवाजहरू एक समय गीत जस्तै लाग्थे आज कारखानाको पेटभित्र सन्नाटा कराइरहेको छ ।
देशभर रुग्ण उद्योगहरू घाइते सपनाजस्तै थला परेका छन् फलामका ढोकामा ताला झुन्डिएका छन् र हजारौँ हातहरू कामको खोजीमा भौँतारिएका छन् ।
कच्चा पदार्थ आउने बाटो सुकिसकेको नदीजस्तै रोकिएको छ गोदामहरू खाली छन् उद्योगको मुटुमा अब उत्पादन होइन धुलो मात्र थुप्रिएको छ ।
रोजगारका उज्याला बिहानहरू अचानक साँझमा बद्लिए बाबुका काँध निहुरिएका छन् आमाका आँखामा चुल्हो निभ्ने डर छ ।
युवाहरूका सपना पासपोर्टको लाइनमा अडिएका छन् देशभित्र पसिना बगाउने ठाउँ छैन विदेशको मरुभूमिमा भविष्य खोज्न बाध्य छन् ।
बजारहरू सुनसान छन् सटरहरू आधा झरेका नोटको आवाज हराएको छ आर्थिक चक्र जङ्गिएको पाङ्ग्राजस्तो रोकिएको छ ।
कसले सुन्ने अब ती मजदुरका मौन चिच्याहटहरू ? जसले कहिल्यै देशका लागि आफ्नो जीवन घोटे तर आज आफ्नै घरमा भोकसँग सम्झौता गरिरहेका छन् ।
देश केवल नक्सा होइन देश त चलिरहेका उद्योग हुन् चलिरहेका हातहरू हुन् आशाले भरिएका श्रमिकका आँखाहरू हुन् ।
यदि कारखाना रोयो भने देशको मुटु रोइरहेको हुन्छ यदि रोजगार मर्यो भने भोलिको सपना मरेको हुन्छ ।
अब समय छ ताला फोड्ने मेसिन फेरि चलाउने युवाका हातमा फेरि श्रमको सम्मान फर्काउने ।
किनकि उद्योग बाँच्नु भनेको देशको भविष्य बाँच्नु हो ।