कविता : छिमेकी

मेरो करेसो  नजिकै  छ साथी आत्मा छ घाती  अपराध माथि आचार छोडी  अतिचार गोड्छ गाली नमीठो  अविराम छोड्छ । उठ्तै  बिहानीपख   मुर्मुरिन्छ सर्किन्छ आफैँ  अनि जुर्मुरिन्छ चाहिन्न ठूलो   कसुरादि केही पोखिन्छ ठाडै   अपराध देही । बच्चा कुदोस् त्यो निहुँ नै बनिन्छ हेर्‍यो खडा भै  अब झन् खनिन्छ बोल्दै नबोलौँ   पनि  क्रोध भर्छ बोलौँभने  तापनि   ठस्स  पर्छ । कालो मसी के अझ त्यै छ कालो राँगो छ  हान्ने  भयको  भँगालो तर्साउने  भैकन   हिँड्छ  जैले रोएर  बाँच्ने  म  छु  एक ऐले । देखेर  रुन्छन्   बचरा  जहान झम्टन्छ  उल्टै  नकटो  हराम ए भाइ ! यस्तो  नगरौँ न भन्दा खाइन्छ आफैँ  दस–पन्ध्र डण्डा । कस्तो दिनैमा  घर यो  किनेँछु आफ्नो जवानी  पसिना  छिनेछु जुन् आँसु मेरा  परिवार झार्छन् आगो उकेल्छन् अनि राप ताप्छन् । यौटा दरिद्री मन  हाँस्न सक्छ रोएर आफैँ पनि  बाँच्न सक्छ हाँसो म कल्पूँ  कुन आसभित्र ? ज्वाला छुटेको हर श्वास भित्र । तोडेर घेरा  अभिमन्न्यु  बाँच्ला सौदामिनीमा  पनि रात हाँस्ला पर्दा छिमेकी अति  दुष्ट भान्से सक्तैन कैल्यै पनि हाँस्न मान्छे ।